*Γράφει ο Χρήστος Καρακωστίδης, απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ.

Η περίπτωση της Θράκης είναι μοναδική στην Ελληνική επικράτεια. Η συμβίωση πληθυσμών με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις, ήθη και έθιμα δημιουργεί ένα πολύ ενδιαφέρον πολυπολιτισμικό πλαίσιο και δίνει μοναδικό χαρακτήρα στην περιοχή. Η ακριτική αυτή περιοχή της Ελλάδας αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση καθώς χριστιανοί και μουσουλμάνοι συμβιώνουν με σεβασμό, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις. Και γιατί άλλωστε οι διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις να αποτελούν αιτία σύγκρουσης; Η κοινωνία μας σε γενικές γραμμές δείχνει να έχει απαλλαχθεί από τέτοιες προκαταλήψεις, πόσο μάλλον η κοινωνία της Θράκης, φύσει πολυπολιτισμική. Βασική προϋπόθεση για την διατήρηση αυτής της υγιούς συμβίωσης είναι η ισορροπία. Τη στιγμή, λοιπόν, που η ανατολική μεσόγειος ταλανίζεται από εντάσεις και ενώ ο Τούρκος πρόεδρος πλανάται σε παραλήρημα προκλητικότητας και άκρως επιθετικής εξωτερικής πολιτικής, η διατήρηση της ισορροπίας αποτελεί ζήτημα μείζον και επίκαιρο.

Η ελληνικότητα της Θράκης είναι δεδομένη. Θα ήταν χάσιμο χρόνου να επεξηγήσει κάποιος το πλαίσιο συμβίωσης των πολιτών της περιοχής ή να ανατρέξει για πολλοστή φορά στη Συνθήκη της Λωζάνης για να επιχειρηματολογήσει. Ωστόσο υπάρχουν και κάποιοι που αντιμετωπίζουν την Θράκη ως αποκομμένη τουρκική επαρχία, χωρίς φυσικά η παράλογη αυτή σκέψη τους να βρίσκει το παραμικρό αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Τα επιχειρήματά τους είναι σαθρά έως και ανύπαρκτα. Η απόλυτη ταύτιση των όρων «μουσουλμάνος» και «τούρκος» είναι ένα παράδειγμα της ευτελούς ποιότητας αυτής της γκάμας ισχυρισμών. Κόντρα, λοιπόν, στη λογική υπάρχουν περιπτώσεις ακόμα και θεσμικά καταξιωμένων ανθρώπων, που μοιάζουν να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Αποφεύγοντας τη στοχευμένη σε πρόσωπα κριτική,  καθώς στόχος είναι αποκλειστικά και μόνο το ειρηνικό και στέρεο μέλλον της Θράκης μας, θέλω να ασχοληθώ με το δάσος και όχι το δέντρο.

Αρκεί κάποιος να παρακολουθεί έστω και επιφανειακά το πολιτικό γίγνεσθαι της περιοχής για να οδηγηθεί στο συμπέρασμα, πως πλέει σε μάλλον σκοτεινά νερά. Οργανισμοί και πρόσωπα θέτουν συχνά στο δημόσιο διάλογο ακραίες απόψεις που έχουν ως στόχο την διάσπαση της ομοιογένειας της κοινωνίας και τη δημιουργία πυρήνα ανθρώπων ενάντια στο υπάρχον καθεστώς και την ισορροπία που το διακατέχει. Ο απώτερος σκοπός βέβαια αυτών των κινήσεων είναι αντικείμενο βαθύτερης συζήτησης, στην οποία καλό θα ήταν να μπουν όλοι όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για το μέλλον αυτού του τόπου. Η παρεμβατική εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η γείτονα χώρα είναι ίσως η γεννησιουργός αιτία του προβλήματος. Η αδράνεια, όμως, του δικού μας κεντρικού πολιτικού συστήματος είναι αυτή που εδώ και χρόνια το αναθρέφει. Η προστασία της αρμονικής συμβίωσης της τοπικής κοινωνίας δεν φάνηκε ποτέ να απασχολεί ιδιαίτερα την κεντρική εξουσία, ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε στην πράξη. Η απραγία αυτή έχει αφήσει ελεύθερο χώρο δράσης σε κακοθελητές προερχόμενους τόσο από το εξωτερικό, όσο και από το εσωτερικό της χώρας.

Φυσικά, όπως σε κάθε θέμα τίθεται το ζήτημα της προσωπικής ευθύνης, έτσι ισχύει και σε αυτήν την περίπτωση. Ο καθένας ξεχωριστά οφείλει να σέβεται και να συμβιώνει αρμονικά με το κοινωνικό σύνολο. Οι ακρότητες, υπακούοντας στο νόμο της δράσης και της αντίδρασης, δεν οδηγούν σε κανένα θετικό και ωφέλιμο για το κοινό καλό αποτέλεσμα. Η κεντρική εξουσία είναι η μόνη, που βρίσκεται σε θέση να δίνει λύσεις σε τέτοια μεγάλα και επικίνδυνα ζητήματα. Οφείλουν, λοιπόν, τόσο η Ελληνική Κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση να δώσουν την πρέπουσα σημασία σε ένα τόπο, που μπορεί να απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα, αλλά είναι κομβικής σημασίας για την μακροημέρευση και την ειρήνη σε όλη την επικράτεια. Η αδράνεια και η αδιαφορία πρέπει να σταματήσουν και να δώσουν τη θέση τους σε καίριες αποφάσεις και σχέδια που θα έχουν αποτέλεσμα στην πράξη. Το μέλλον της περιοχής αυτής δεν πρέπει να γίνεται παιχνίδι σε αναξιόπιστα και κακόβουλα χέρια, αλλά να προστατεύεται με κάθε δυνατό και νόμιμο τρόπο. Η Θράκη φωνάζει και ζητά τα αυτονόητα.

(αναδημοσίευση απο την εφημερίδα “ΧΡΟΝΟΣ” της Κομοτηνής)