Ανάμεσα στα δεκάδες πανέμορφα και γνωστά για την πλούσια φύση και τους φιλόξενους ανθρώπους τους Πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης υπάρχει ένα που ξεχωρίζει, όχι για την μεγάλη απόσταση του από την πόλη της Ξάνθης αλλά για την σπάνια ομορφιά του και την ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ της Ελληνικής πολιτείας.

Είναι η Κοτάνη, ένα Πομακοχώρι λίγο πριν τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα που το καλοκαίρι είναι γεμάτο από κόσμο αλλά τον χειμώνα ζουν σε αυτό μόλις 3 οικογένειες αφού οι υπόλοιποι λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν κατά την χειμερινή περίοδο, φεύγουν για την πόλη ή για το εξωτερικό.

Και πώς να ζήσει άνθρωπος εκεί; Μέχρι και πριν από έναν περίπου χρόνο δεν υπήρχε σήμα κινητής τηλεφωνίας (τώρα έχει μόνο από μια εταιρία) ενώ και το σταθερό λειτουργούσε ελάχιστους μήνες το χρόνο. Για ΙΝΤΕΡΝΕΤ, ούτε λόγος.

Το μεγάλο παράπονο των κατοίκων της Κοτάνης όμως έχει να κάνει με τον δρόμο ο οποίος βρίσκεται σε άθλια κατάσταση και με την παραμικρή βροχή γίνεται χειρότερος.

Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος μέχρι τον οικισμό Μέδουσα κι από εκεί και πέρα, για να φτάσει κανείς στην Κοτάνη πρέπει να διανύσει 5 περίπου χιλιόμετρα χωματόδρομο με αρκετά δύσκολα και επικίνδυνα σημεία ενώ η πρόσβαση στον συγκεκριμένο χωριό είναι σχεδόν αδύνατη με χαμηλό και μικρού κυβισμού αμάξι.

Το ΘΠΕ βρέθηκε στην Κοτάνη και συνομίλησε με τους κατοίκους της οι οποίοι εξέφρασαν τα παράπονα τους για την αδιαφορία της Ελληνικής πολιτείας ενώ όπως μας ανέφεραν, για να φτάσει κανείς στο πιο κοντινό Κέντρο Υγείας που βρίσκεται στον Εχίνο, χρειάζεται πάνω από μια ώρα όχι λόγω της απόστασης αλλά λόγω της άσχημης κατάστασης του δρόμου. Με λίγα λόγια, κάποιον με σοβαρό καρδιακό επεισόδιο είναι αδύνατον να προλάβει να φτάσει στο πλησιέστερο Κέντρο Υγείας.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που κάνει το συγκεκριμένο Πομακοχώρι να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Ο Τζεμίλ, ένας υπέροχος άνθρωπος που με πολύ αγάπη και μεράκι και σε πείσμα όσων αδιαφορούν για το χωριό, έφτιαξε εκεί κάτι που πιθανότατα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα.

Μια ταβέρνα παραδοσιακή με όλη τη σημασία της λέξης, ούτε πολυτέλειες ούτε κάτι άλλο από αυτά που βλέπει κανείς σε μια κλασική ταβέρνα.

Μια ταβέρνα που παράλληλα είναι και ένα μικρό μουσείο. Πως το κατάφερε; Απλά πήρε το σπίτι που ζούσαν οι γονείς του, διατήρησε τον πάνω μέρος έτσι όπως το είχαν εκείνοι και στο κάτω μέρος μαζί με την τεράστια αυτή έβαλε τραπέζια και καρέκλες και το μετέτρεψε σε μια καταπληκτική ταβέρνα που όμοια της δύσκολα θα βρει κανείς αλλού.

Αυτό το πολύ παραδοσιακό σε συνδυασμό με το σπάνιας ομορφιάς φυσικό περιβάλλον την κάνουν ξεχωριστή ενώ όσοι την έχουν επισκεφτεί, γνωρίζουν πως το πρώτο πιάτο που φτάνει στο τραπέζι και που είναι προσφορά του Τζεμίλ και της συμπαθέστατης συζύγου του, περιλαμβάνει παραδοσιακές πομάκικες πίτες ενώ συνήθως πάντα υπάρχει και παραδοσιακό ζυμωμένο από τα δικά τους χέρια και ψημένο στον παραδοσιακό τους φούρνο ψωμί.

Κι όλα αυτά με πολύ αγάπη και μεράκι και παρόλο που πρόκειται για ένα μέρος που δύσκολα φτάνει κανείς. Κι όμως, τον Τζεμίλ και την ταβέρνα του την έχουν επισκεφτεί άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας για τους λόγους που προαναφέρουμε.

Μάλιστα επειδή η διαδρομή είναι αρκετά δύσκολη και πολλοί γυρνάνε πίσω από πριν φτάσουν στην ταβέρνα του, ο Τζεμίλ φρόντισε να τοποθετήσει στη μέση της διαδρομής μια αυτοσχέδια πινακίδα η οποία με κάποια δόση χιούμορ ενημερώνει τους επισκέπτες ότι σύντομα φτάνουν στον προορισμό τους.

Λίγο πριν αποχωρήσουμε από την Κοτάνη ο Τζεμίλ μας είπε και μια ευχάριστη είδηση η οποία έχει να κάνει με τη δέσμευση του νυν Αντιπεριφερειάρχη Ξάνθης ότι επιτέλους η Ελληνική Πολιτεία σκοπεύει σύντομα να φτιάξει τον δρόμο που οδηγεί στην Κοτάνη.

Δική μας ευχή και πολύ περισσότερο ευχή των κατοίκων της Κοτάνης είναι να μην πρόκειται κι αυτή τη φορά για ψεύτικα μεγάλα λόγια και την υπόσχεση του αυτή να την τηρήσει ο κ. Αντιπεριφερειάρχης.

Ο χρόνος θα δείξει.