Ο αστερισμός της …Χάγης

Του Εμμ. Π.  Ζαχαριουδάκη  
Η πρώτη δήλωση της νεοεκλεγείσας προέδρου της Δημοκρατίας κυρίας Σακελλαροπούλου, υποδηλώνει ότι δεν ισχύουν τα αυτονόητα: ότι η χώρα μας είναι ένα σύγχρονο κράτος δικαίου και αποτελεί παράγοντα σταθερότητας ανάπτυξης και πολιτισμού και για να συνεχίσει να είναι απαραίτητη προϋπόθεση είναι η διασφάλιση της εδαφικής της ακεραιότητας. Δηλαδή υπάρχει θεμα της εδαφικής ακεραιότητας; 

    Πράγματι τον τελευταίο καιρό η Ελλάδα Αν και έχει δείξει αντανακλαστικά σε σχέση με το μνημόνιο Ερντογάν Σαρατζ, με ένα μπαράζ επαφών με τρίτες χώρες και την άτυπη στήριξη των Ηνωμένων πολιτειών Αμερικής ότι εγγυώνται την ασφάλεια της Ελλάδος, έρχονται κακοί συνειρμοί καθώς η τελευταία φορά που οι Ηνωμένες πολιτείες είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια της Ελλάδας ήτανε το 1975 αφού είχε παγιωθεί η Τουρκική Εισβολή στη Κύπρο με τα έως τώρα defacto παγιωμένα αποτελέσματα.
    Η κατάσταση πολύ συνοπτικά έχει ως εξής: ο Ταγίπ Ερντογάν εγκλωβισμένος πολιτικά στην διελκυστίνδα μεταξύ Αλεβιτών, Φιλελεύθερων Ισλαμιστων, Γκρίζων Λύκων και Κούρδων, θα προσπαθήσει να παίξει τα ρέστα του σε σχέση με την ατζέντα του 2023. Βασει της οποίας θα επιδιώξει επανεκλογή για ακόμα μια πενταετή θητεία. Σύμφωνα με την ατζέντα του 2023 το Τουρκικό κράτος γιορτάζοντας τα 100 χρόνια της ίδρυσης του και της ανεξαρτησίας του θα πρέπει τυπικά να μεγαλώσει και να επεκταθεί, με γνώμονα την ιδέα της Γαλάζιας Πατρίδας. Αυτό συμβαίνει γιατί δυστυχώς η Τουρκία αποτελεί διάδοχο σχήμα κράτος από δύο αυτοκρατορίες (Βυζαντινή και Οθωμανική αυτοκρατορία) και προφανώς έχει μία βαρύτητα σε ότι αφορά την πολιτική του υπόσταση. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να υπάρξουν αφορμές και ευάλωτα μέτωπα: Ένα από αυτά σαφέστατα είναι ο Ελληνισμός: τα δύο ελληνικά κράτη δηλαδή Η κυπριακή Δημοκρατία για αρχή και μετά η Ελλάδα, όντας εγκλωβισμένες στην ελίτ του Βερολίνου και των Βρυξελλών, έχοντας απολέσει σημαντικό κομμάτι από την εθνική τους κυριαρχία, θα δυσκολευτούν πολύ να ασκήσουν βία η εξωτερική πολιτική απότοκο πολεμικής ανάφλεξης.
   Τα εξαιρετικά μεγάλα αποθέματα  που κρύβει η Ανατολική Μεσόγειος αλλά και τα δυνητικά αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου τα οποία περιστοιχίζουν την Ελλάδα, (και τη Κύπρο) είναι η πρώτης τάξης ευκαιρία ή για ένα πολύ δυνατό deal ή για μία ρήξη η οποία θα έχει απρόσμενες συνέπειες. Ο Ερντογάν λοιπόν είναι πολιτικός ο οποίος πολλές φορές πραγματοποιεί τις σκέψεις και τις προθέσεις του, αγοράζοντας πολιτικό χρόνο και βασίζεται στην παγίωση τετελεσμένων και δεδομένων τα οποία έχουν νομικίστικο μανδύα τα οποία δύσκολα ανατρέπονται αφού η διπλωματική σχολή της Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια με νομικίστικου τύπου δεδομένα τα οποία εν μέρη έχουν εφαρμογή, βλέπε Κύπρο.
    Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να διαλέξει σαφέστατα δύο επιλογές: την λήψη συνυποσχετικού μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και παραπομπή στη Χάγη, της οποίας το διεθνές δικαστήριο είναι όργανο του ΟΗΕ, και πράγματα τα οποία θεωρούνται στην Ελληνική κοινωνία …αυτονόητα θα κριθούν από πέντε ξένους δικαστές, και εν συνεχεία ενδεχόμενα να προκύψει και μία συν εταιρικού τύπου συμφωνία για διαμοιρασμό τόσο των περιοχών εξόρυξης και δικαιωμάτων όσο και των εσόδων, κάτι το οποίο δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί εύκολα η ελληνική κοινή γνώμη, η οποία μαστίζεται από τις συνέπειες της πολυετούς οικονομικής κρίσης με αμφίβολα αποτελέσματα για τους πολιτικούς που θα τύχει να διαπραγματευτούν ..την σημερινού τύπου συνέχιση του κράτους για τα επόμενα…πολλά χρόνια.
    Η δεύτερη επιλογή που θα έχει το ελληνικό κράτος είναι να είναι άριστα προετοιμασμένο για να μπορέσει να χειριστεί καταστάσεις τύπου Αττίλα ένα , είτε στο Αιγαίο, είτε στη Θράκη. Σε αυτή τη περίπτωση στελέχη της κυβέρνησης τονίζουν πως δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά μπορούμε και μόνοι μας να αποκρούσουμε το οτιδήποτε, και φυσικά υπερφλυαρουν για την στόχευση και την σημαντικότητα του ΝΑΤο και της Ν.Ανατολικης πτέρυγας η οποία σε περίπτωση θερμού επεισοδίου καταρρέει, τονίζοντας πως η Τουρκία δεν θα το ρίσκαρε αυτό. Και εάν η Ρωσία η κάποια άλλη δύναμη έχει συμφέρον να καταρρεύσει η Ν.Α πτέρυγα του Νατο; τότε τι;
  Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε δύσκολα και αχαρτογράφητα νερά και Η παράξενη ηρεμία που επικρατεί Ίσως είναι προπομπός μιας κατάστασης την οποία δεν θα μπορέσει να εξηγήσει κανένας στον ελληνικό λαό με βάση τα δεδομένα τα οποία ίσως προκύψουν.
   Η στοχευμένη άμυνα του κράτους ο έλεγχος του μεταναστευτικού προβλήματος το οποίο είναι εν τη γενέσει πρόβλημα που μεταφέρει Τουρκία στην Ελλάδα, καθώς και μία σειρά ενεργειών και αμυντικών συμφωνιών θα πρέπει να είναι σοβαρό ανάχωμα σε οποιαδήποτε σκέψη των Στρατηγών της Άγκυρας , καθώς μπορεί μεν ένα πολεμικό επεισόδιο να μην κάνει καλό σε καμία από τις δύο χώρες Ωστόσο τα διακυβεύματα που παίζονται αφορούν για τα επόμενα 50 Με 80 χρόνια και σε αυτή τη στόχευση η λευκή Βίβλος του τουρκικού κράτους τονίζει πως θα πρέπει να παρθεί το ρίσκο. αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το θυμάται και Η αστική Ελίτ αλλά και τα πολιτικά τζάκια των Αθηνών τα οποία προφανώς προσμένουν στήριξη και βοήθεια είτε από την Αμερική είτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση είτε από τη Ρωσία. Κάτι το οποίο δεν πρόκειται να συμβεί αφού στη διπλωματία και στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει συναίσθημα αλλά συμπλέοντα συμφέροντα με βάση το χρήμα και τη γεωστρατηγική στόχευση ανεξαρτήτως σημαίας και εθνών.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ