Η σχέση πολιτικής και εκκλησιαστικών θεσμών ήταν πάντοτε φορτισμένη με συμβολισμούς. Η πρόσφατη επίσκεψη του Νίκου Ανδρουλάκη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο θα μπορούσε να ιδωθεί ως μια φυσιολογική θεσμική επαφή ενός αρχηγού κόμματος με κέντρο αναφοράς του ελληνισμού. Η επιλογή όμως να προβληθεί με εκτεταμένο βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα έδωσε στο γεγονός καθαρά επικοινωνιακή διάσταση.
Ακόμη και αν το κίνητρο της επίσκεψης ήταν ειλικρινές, η εκτεταμένη επικοινωνία μετατρέπει το γεγονός σε πολιτικό μήνυμα με σκοπό την άντληση οφέλους. Ο ιερός χώρος, από τόπος προσευχής και περισυλλογής, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως φόντο παραπολιτικής σκηνοθεσίας. Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ. Πολλοί πολιτικοί επενδύουν στην εικόνα ευλάβειας για να καλλιεργήσουν προφίλ ηθικού ηγέτη, γνωρίζοντας ότι η θρησκευτική αναφορά παραμένει ισχυρό αντανακλαστικό στην ελληνική περιφέρεια.
Η κοινωνία της Θράκης, κατεξοχήν δεμένη με την παράδοση, αντιλαμβάνεται τις θεσμικές επισκέψεις. Διατηρεί όμως και κριτήριο. Περιμένει από τους ηγέτες λιγότερο θέαμα και περισσότερο σεβασμό στο μέτρο. Η πολιτική έχει ανάγκη τον διάλογο με την εκκλησία για πραγματικά προβλήματα, όχι για κλικ και κοινοποιήσεις.
Ισως τελικά το ερώτημα είναι απλό: υπηρετεί ο πολιτικός το ιερό ή χρησιμοποιεί το ιερό για να υπηρετηθεί ο ίδιος;
Π.Β.Π.
