Στη σύγχρονη εκδοχή της «αγανακτισμένης δημοκρατίας», δεν ψηφίζεις – σπας. Δεν πείθεις – απειλείς. Δεν διαφωνείς – παραλύεις αεροδρόμια.
Και μετά, με ύφος βαθιά θιγμένου ηθικολόγου, καταγγέλλεις τον… αυταρχισμό του κράτους που τόλμησε να σου χαλάσει τη βιτρίνα.
Κάποτε η δημοκρατία είχε επιχειρήματα, σήμερα έχει μολότοφ.
Κάποτε είχε διάλογο, σήμερα έχει λοστάρια.
Και κάπου ανάμεσα, χάθηκε το αυτονόητο: ότι το «δικαίωμα στη διαμαρτυρία» δεν περιλαμβάνει δωρεάν πακέτο βίας, καταστροφής και ομηρίας της κοινωνίας.
Το νέο αφήγημα λέει: «Εμείς δεν εκβιάζουμε — απλώς σας κλείνουμε τη χώρα μέχρι να συμφωνήσετε». Δημοκρατία με χρονόμετρο, δηλαδή.
Αν δεν υπογράψεις, δεν περνάει ασθενοφόρο.
Αν δεν υποχωρήσεις, δεν πετάει αεροπλάνο.
Και αν διαφωνείς, είσαι “εχθρός του λαού”.
Το πιο ειρωνικό; Όλοι αυτοί δηλώνουν ότι «αγωνίζονται για τη δημοκρατία».
Μόνο που στη δική τους εκδοχή, η δημοκρατία λειτουργεί όπως τα ΑΤΜ σε κρίση: ή δίνει αυτό που θέλεις ή τη σπας.
Και κάπως έτσι, ο δημόσιος διάλογος έχει αντικατασταθεί από τον δημόσιο εκφοβισμό, η πολιτική από το πλιάτσικο και η έννοια του πολίτη από εκείνη του «δικαιωματικού μπαχαλάκια».
Αν αυτό λέγεται πρόοδος, τότε απλώς ζούμε την πιο κακοπαιγμένη επανάσταση όλων των εποχών.
Π.Β.Π.
