«Σούρβα σούρβα, γιρό κουρμί/ γιρό κουρμί, γιρό σταυρί /σαν ασήμι, σαν κρανιά κι του χρόν’ ούλ’ γιροί,/ούλ’ γιροί καλόκαρδοι.» τραγουδούσαν την Πρωτοχρονιά οι Θρακιώτες και συνέχιζαν «Σούρβα σούρβα για χαρά/γιά σταφίδις, γιά παρά/ γιά καρύδις, γιά μπαντέμια γιά ένα ξυλουκέρατου.» Μπορεί τα μικρά παιδιά σήμερα να μην γνωρίζουν τα λόγια και ο φόβος του κορονοϊου να απαγορεύει τα κάλαντα από πόρτα σε πόρτα, ωστόσο, οι ηλικιωμένοι, παππούδες και γιαγιάδες, αλλά και τα παιδιά τους, γνωρίζουν καλά πως τα κάλαντα στη Θράκη είχαν άλλο χρώμα κι άλλο ρυθμό.

Όπως και άλλη «γεύση». Στην Ξυλαγανή για παράδειγμα, μεγάλο κεφαλοχώρι της Ροδόπης κάποτε, οι νοικοκυρές παρασκευάζουν λαχανοντολμάδες με κοτόπουλο, τον γνωστό καπαμά, για το τραπέζι της Πρωτοχρονιάς τηρώντας ακόμη και σήμερα την παράδοση. «Αλλάζουν τον κόκορα» όπως χαρακτηριστικά λένε και γελώντας πλατιά εξηγούν πως αφήνουν στο κοτέτσι τους τον νεαρότερο κόκορα σφάζοντας τον μεγαλύτερο σε ηλικία.

Πρωί – πρωί τα παιδιά είχαν άλλη «αποστολή»… Έβγαιναν και έκαναν: «Σούρβα σούρβα» ευχόμενα στους νοικοκυραίους που τους άνοιγαν την πόρτα υγεία και καλές σοδιές. «Πολλές θημωνιές στα σιτηρά τους», αλλά και «γεροσύνη και μπερεκέτια!» Στην Βασιλόπιτά τους δε οι νοικοκυρές έβαζαν και κάποιες ακόμη και σήμερα βάζουν «ξυλάκια» κάθε ξύλο συμβολίζει κάτι, για παράδειγμα: χωράφια, ζωντανά, κότες, κ.α. και ό,τι τύχαινε ο καθένας, αυτό θα φρόντιζε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Σήμερα όπως λένε οι κάτοικοι του οικισμού, στο κατώφλι του νέου έτους, σημαντικό είναι μαζί με την έλευση του νέου χρόνου «να σταματήσει το κακό» (όπως αποκαλούν τον κορονοϊό) να μην χάνουν τη ζωή τους συνάνθρωποι μας. «Σούρβα – σούρβα» λοιπόν και «μακριά από τον κορονοϊό».

ΠΗΓΗ: ert.gr