Διάλογος η μόνη διέξοδος για αγρότες και κυβέρνηση

*Γράφει ο Παναγιώτης Πεντζουρίδης, Δημοσιογράφος – Εκδότης του Thracenews.gr / Θρακικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που ξεσπούν περιοδικά στη χώρα μας δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αδικαιολόγητες. Πίσω από τα μπλόκα, τις διαμαρτυρίες και τις καταλήψεις κρύβεται μια πραγματικότητα που πονάει: Ο πρωτογενής τομέας αιμορραγεί, οι αγρότες μας ασφυκτιούν οικονομικά και η ύπαιθρος αδειάζει.

Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί στα ύψη – λιπάσματα, καύσιμα, ζωοτροφές, ηλεκτρικό ρεύμα. Οι τιμές των προϊόντων παραμένουν χαμηλές, καθώς μεσάζοντες και αλυσίδες πιέζουν προς τα κάτω. Η γραφειοκρατία πνίγει, οι επιδοτήσεις καθυστερούν, οι νέοι εγκαταλείπουν τα χωράφια. Και στο βάθος, η κλιματική αλλαγή φέρνει ακραία καιρικά φαινόμενα που καταστρέφουν καλλιέργειες και ζωικό κεφάλαιο.

Μπροστά σε αυτή την πολύπλευρη κρίση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη. Και σίγουρα δεν μπορεί να είναι καταστολή.

Η κυβέρνηση έχει καθήκον να εξασφαλίσει την ομαλή λειτουργία των οδικών αξόνων και να προστατεύσει τη δημόσια τάξη. Αλλά όταν οι αγρότες – άνθρωποι που δουλεύουν από την αυγή ως το σούρουπο για να παράγουν την τροφή που φτάνει στα τραπέζια μας – αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους και να βγουν στους δρόμους, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει.

Κάθε προσπάθεια επίλυσης της κατάστασης με αστυνομικά μέτρα, με απειλές και αντιμετώπιση των κινητοποιήσεων ως προβλήματος δημόσιας τάξης, όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα αλλά θα το επιδεινώσει. Θα δημιουργήσει εντάσεις, θα σκληρύνει τις θέσεις, θα οδηγήσει σε επεισόδια που κανείς δεν επιθυμεί. Και το σημαντικότερο: Θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο τη λύση.

Η μόνη πραγματική διέξοδος είναι ο διάλογος. Ένας γνήσιος, ουσιαστικός διάλογος – όχι για τη φωτογραφία, όχι για να κερδηθεί χρόνος, αλλά για να βρεθούν λύσεις.

Οι αγρότες πρέπει να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με την κυβέρνηση. Να τεθούν επί τάπητος τα προβλήματα, ένα προς ένα. Να ακουστούν οι προτάσεις, να εξεταστούν οι δυνατότητες, να συμφωνηθούν συγκεκριμένα μέτρα με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Να υπάρξει δέσμευση από την πολιτεία για βιώσιμες λύσεις – όχι προσωρινές παραχωρήσεις που θα οδηγήσουν στην επόμενη κινητοποίηση σε λίγους μήνες.

Χρειάζονται μέτρα στήριξης του αγροτικού εισοδήματος, μείωση του κόστους παραγωγής, απλοποίηση διαδικασιών, επιτάχυνση των επιδοτήσεων, προστασία από τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Χρειάζεται μια εθνική στρατηγική για την ύπαιθρο που θα εξασφαλίσει ότι η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία έχουν μέλλον.

Και χρειάζεται η πολιτεία να αναγνωρίσει ότι οι αγρότες δεν είναι το πρόβλημα. Είναι οι άνθρωποι που παράγουν, που συντηρούν τον ελληνικό τόπο, που διατηρούν ζωντανές περιοχές που αλλιώς θα εγκαταλείπονταν. Είναι η ραχοκοκαλιά της εθνικής μας οικονομίας και της επισιτιστικής μας ασφάλειας.

Ο διάλογος δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Είναι σημάδι υπευθυνότητας. Είναι η μόνη οδός που θα οδηγήσει σε βιώσιμες λύσεις, που θα εξυπηρετήσει το συμφέρον των αγροτών, της κυβέρνησης και, πάνω απ’ όλα, της κοινωνίας στο σύνολό της.

Κάθε άλλη μέθοδος – είτε από την πλευρά της κυβέρνησης είτε από την πλευρά των αγροτών – είναι πλήρως αδιέξοδη. Η κλιμάκωση, ο εφησυχασμός, η αδιαλλαξία, η σκληρή αντιπαράθεση, όλα αυτά θα οδηγήσουν τη χώρα σε σκοτεινές περιόδους του παρελθόντος που κανείς δεν θέλει να ξαναζήσει. Περιόδους όπου ο κοινωνικός ιστός διαρρηγνύονταν, όπου η ένταση κυριαρχούσε στη δημόσια ζωή, όπου το πρόβλημα δεν λυνόταν αλλά “χρόνιζε” και μεγάλωνε.

Η ιστορία μάς έχει διδάξει πού οδηγεί η έλλειψη διαλόγου και η επιλογή της σύγκρουσης. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ξαναδιαλέξουμε αυτόν τον δρόμο. Κάθε άλλη εξέλιξη μόνο εντάσεις θα φέρει. Και σίγουρα δεν θα είναι προς όφελος κανενός.