Ο ξαφνικός… “έρωτας” των κομμάτων της αντιπολίτευσης με τους αγρότες!

Κάθε φορά που τα τρακτέρ βγαίνουν στους δρόμους, τα ίδια λόγια, τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες υποσχέσεις. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης μετατρέπονται ξαφνικά σε θερμότερους υπερασπιστές του αγροτικού κόσμου. Δηλώνουν «στο πλευρό των παραγωγών», καταγγέλλουν την κυβέρνηση, υπόσχονται λύσεις. Μόνο που αυτό το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Και γνωρίζουμε και το τέλος του.

Είτε πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ, είτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε για τη Νέα Δημοκρατία, ο κανόνας δεν αλλάζει:
στην αντιπολίτευση, επαναστάτες των μπλόκων — στην εξουσία, διαχειριστές της αδράνειας.

Στα λόγια, όλοι είναι υπέρ:

• του φθηνού αγροτικού πετρελαίου,

• του μειωμένου ρεύματος,

• της ελάφρυνσης των φόρων,

• της προστασίας της παραγωγής.

Στην πράξη, όμως, όταν έρθει η ώρα της διακυβέρνησης, όλα «σκοντάφτουν»:

• στο δημοσιονομικό κόστος,

• στις Βρυξέλλες,

• στους κανόνες της αγοράς,

• στις «αντοχές της οικονομίας».

Και έτσι η αγροτική πολιτική καταλήγει να είναι μια αλυσίδα πρόχειρων επιδοτήσεων, αποσπασματικών μέτρων και επικοινωνιακών εξαγγελιών χωρίς βάθος και διάρκεια. Καμία εθνική στρατηγική. Καμία σοβαρή αναδιάρθρωση. Καμία πραγματική επένδυση στην παραγωγή.

Το αποτέλεσμα είναι πλέον αδιαμφισβήτητο:

• χωράφια εγκαταλείπονται,

• νέοι αγρότες λιγοστεύουν,

• η παραγωγή συρρικνώνεται,

• οι εισαγωγές αυξάνονται,

• το αγροτικό κεφάλαιο απαξιώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Και ενώ ο πρωτογενής τομέας καταρρέει αργά και σιωπηλά, το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί με τη γνωστή συνταγή:
“Δώσε κάτι να περάσει η κρίση – και βλέπουμε.”

Το πιο τίμιο θα ήταν τουλάχιστον να ειπωθεί ανοιχτά:
κανένα κόμμα δεν θέλει πραγματικά να συγκρουστεί με τις παθογένειες δεκαετιών, με τα λάθη της ΚΑΠ, με τα συμφέροντα, με την αναδιάρθρωση που πονάει πολιτικά. Όλοι προτιμούν τη βολική διαχείριση της μιζέριας, παρά μια ρήξη που θα κόστιζε εκλογικά.

Έτσι οι αγρότες μένουν εγκλωβισμένοι σε έναν φαύλο κύκλο:
κινητοποιήσεις – υποσχέσεις – απογοήτευση – εγκατάλειψη – νέες κινητοποιήσεις.

Και κάθε φορά η ίδια σκηνοθεσία: κάμερες, δηλώσεις, «δικαίωση αγώνα». Μέχρι να φύγουν τα τρακτέρ από τους δρόμους. Μετά, σιωπή.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή:
στην Ελλάδα, οι αγρότες είναι χρήσιμοι ως εικόνα αντίστασης στην αντιπολίτευση και ως πρόβλημα προς διαχείριση στην εξουσία. Ποτέ ως εθνικός αναπτυξιακός πυλώνας.

Και όσο αυτό δεν αλλάζει, τα μπλόκα θα επιστρέφουν. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.