Χωριά και τοπία του Έβρου, που δοκιμάστηκαν σκληρά από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2023, ξανασυστήνονται σε μικρούς και μεγάλους μέσα από μια τρυφερή παραμυθοϊστορία για την ελπίδα που ανθίζει εκεί όπου όλα μοιάζουν χαμένα. Πρωταγωνιστής είναι το μαγικό «εβρολούλουδο», ένα λουλούδι που δεν άνθιζε την άνοιξη ούτε το καλοκαίρι, αλλά σε δύσκολες εποχές, όταν οι άνθρωποι είχαν περισσότερο ανάγκη την ελπίδα, τις αγκαλιές και τα χαμόγελα.
Τη χρονιά που η γη του Έβρου πληγώθηκε από μεγάλες φωτιές –φωτιές που κατάπιαν δάση, μαύρισαν λόφους και πεδιάδες και άπλωσαν τη θλίψη σαν καπνό πάνω από χωριά και πόλεις– το «εβρολούλουδο» άνθισε παντού.
«Έγραψα αυτή την ιστορία μέσα σε μια περίοδο βαθιάς θλίψης και δοκιμασίας για τη φύση και τους ανθρώπους του Έβρου. Πίσω όμως από τις στάχτες, φαντάστηκα ένα λουλούδι που μπορεί να ανθίσει όταν οι καρδιές μας το έχουν περισσότερο ανάγκη. Αυτό το λουλούδι δεν είναι φανταστικό. Είναι κάθε βλέμμα που κοιτάζει μπροστά, κάθε χέρι που βοηθά, κάθε παιδική φωνή που γελά», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συγγραφέας του βιβλίου «Ένα λουλούδι απ’ τον Έβρο» (εκδόσεις Κομνηνός), Βασίλης Κάργας.
Ο ίδιος, αφήνοντας στην άκρη τη στεγνή δημοσιογραφική καταγραφή της καταστροφής, επιχείρησε να μετουσιώσει τη θλίψη σε νόημα και ελπίδα. «Μέσα από τη συμβολική γλώσσα μπορούσα να μιλήσω για την απώλεια χωρίς να τραυματίσω και για την αναγέννηση χωρίς να την εξιδανικεύσω. Το παραμύθι έγινε ένας τρόπος εσωτερικής επεξεργασίας, αλλά και επικοινωνίας με μικρούς και μεγάλους, ώστε η μνήμη της απώλειας να συνυπάρχει με την πίστη στη ζωή και στη συλλογική αντοχή», σημειώνει.
Το «Εβρολούλουδο» ταξιδεύει τους μικρούς αναγνώστες σε χωριά και τοπία του Έβρου, αφιερώνοντας λίγες λέξεις και πολλή αγάπη σε καθέναν από αυτούς τους τόπους. Από το δάσος της Δαδιάς έως τη Μάκρη, την Παλαγία και την Κίρκη που δοκιμάστηκαν από την πυρκαγιά, τη Σαμοθράκη και τα ξεχασμένα χωριά του Τριγώνου, η αφήγηση αναδεικνύει ότι η γη έχει ταυτότητα και μνήμη. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας, η αναγέννηση δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά ριζώνει σε συγκεκριμένους τόπους, ανθρώπους, παραδόσεις, χορούς, μουσικές και στη συλλογική ζωή που λειτουργεί ως δύναμη συνέχειας μετά την καταστροφή.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στο πώς μπορεί να αποτυπωθεί μια τόσο μεγάλη καταστροφή σε ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά, χωρίς να προκαλεί φόβο και ανασφάλεια. «Ο παιδικός νους δυσκολεύεται να κατανοήσει γεγονότα τέτοιας κλίμακας. Το παιδί μου βίωσε τις φωτιές κυρίως συναισθηματικά: φόβος, λύπη, σύγχυση. Αυτά τα συναισθήματα βρήκαν διέξοδο μέσα από ερωτήσεις, ζωγραφιές και μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά», αναφέρει, υπογραμμίζοντας τη σημασία ενός ασφαλούς και υποστηρικτικού πλαισίου.
Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου περιλαμβάνονται πληροφορίες, δραστηριότητες και προτάσεις δημιουργικής γραφής για εκπαιδευτικούς και γονείς, μετατρέποντας το παραμύθι σε πολυδιάστατο εργαλείο μάθησης και διαλόγου. Παράλληλα, ξεχωριστό χαρακτήρα έχουν οι παρουσιάσεις του βιβλίου σε μικρές πόλεις και χωριά της παραμεθορίου. «Εκεί τα παιδιά διψούν για επικοινωνία. Κουβαλούν έναν πλούτο φαντασίας και αλήθειας που συχνά με αφήνει άφωνο», σημειώνει ο συγγραφέας.
Την εικονογράφηση του βιβλίου υπογράφει η Αθανασία Πεφτουλίδου, δημιουργός της Art Gallery στην Αλεξανδρούπολη, προσθέτοντας ένα ακόμη επίπεδο ευαισθησίας σε μια ιστορία που μετατρέπει την απώλεια σε μνήμη, δεσμό και συλλογική ελπίδα.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
