*Γράφει ο Παναγιώτης Πεντζουρίδης, Δημοσιογράφος – Εκδότης του Thracenews.gr | Θρακικό Πρακτορείο Ειδήσεων
Η λαϊκή σοφία συνηθίζει να λέει ότι «η σιωπή είναι χρυσός». Στην ιδιωτική σφαίρα, η επιλογή να μην μιλήσει κανείς μπορεί πράγματι να αποτελεί δείγμα αυτοσυγκράτησης ή νηφαλιότητας.
Στη δημόσια διοίκηση όμως —εκεί όπου η εξουσία διαχειρίζεται το υστέρημα του πολίτη, εθνικούς πόρους και ευρωπαϊκά κονδύλια— ο κανόνας αυτός αντιστρέφεται πλήρως. Στην πολιτική, η παρατεταμένη σιωπή δεν είναι ποτέ χρυσός. Είναι ένδειξη αλαζονείας, στρατηγική διαφυγής και, εν τέλει, ένα βαρύτατο έλλειμμα λογοδοσίας.
Αυτήν ακριβώς την εκκωφαντική σιωπή έχει επιλέξει ως γραμμή άμυνας ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Χριστόδουλος Τοψίδης.
Τους τελευταίους μήνες, μια σειρά από αποκαλυπτικά ρεπορτάζ —τόσο από το thracenews όσο και από άλλα περιφερειακά μέσα ενημέρωσης— φέρνουν διαρκώς στο φως συγκεκριμένα στοιχεία, έγγραφα και δεδομένα γύρω από τη διαχείριση δημόσιου χρήματος.
Δεν πρόκειται για γενικόλογες φήμες ή απλές πολιτικές σκοπιμότητες της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για στοιχειοθετημένα ερωτήματα που αφορούν ροές δημοσίων πόρων προς συγγενικά του πρόσωπα, όχι μόνο μέσω απευθείας διαδικασιών της Περιφέρειας, αλλά και μέσα από άλλους δημόσιους ή ημιδημόσιους φορείς στους οποίους ο κ. Τοψίδης συμμετείχε ή διατηρεί έμμεση επιρροή.
Απέναντι σε αυτό το πλέγμα αποκαλύψεων, ποια είναι η αντίδραση της διοίκησης της Περιφέρειας;
Το απόλυτο κενό. Καμία καθαρή απάντηση, καμία διάψευση επί της ουσίας, καμία δημόσια παράθεση στοιχείων που να αντικρούει τα δημοσιεύματα.
Η τακτική του «αφήνω τον χρόνο να περάσει για να ξεχαστεί το θέμα» είναι παλιά και δοκιμασμένη, αλλά βαθιά υποτιμητική για τους πολίτες της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης.
Ο τοπικός Τύπος, επιτελώντας τον ρόλο του ως τέταρτη εξουσία και ελεγκτικός μηχανισμός, θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα.
Όταν ένας εκλεγμένος άρχοντας επιλέγει να απαξιώνει τον θεσμικό έλεγχο μη απαντώντας, στην πραγματικότητα δεν αγνοεί μόνο τους δημοσιογράφους· γυρίζει την πλάτη στην ίδια την κοινωνία που απαιτεί διαφάνεια.
Η διαχείριση του δημόσιου χρήματος δεν επιδέχεται «γκρίζες ζώνες». Όταν προκύπτουν ζητήματα σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest) ή υποψίες οικογενειοκρατικής κατανομής έργων και πόρων, η άμεση και πειστική απάντηση δεν είναι προαιρετική χάρη, είναι αυτονόητη νομική και ηθική υποχρέωση.
Η ανοχή σε τέτοιες πρακτικές δεν μπορεί να καμουφλάρεται πίσω από ένα πέπλο αδιαφορίας.
Σε μια ακριτική περιφέρεια που παλεύει καθημερινά με την αποβιομηχάνιση, το δημογραφικό και την οικονομική ασφυξία, κάθε ευρώ δημόσιου χρήματος οφείλει να πιάνει τόπο με όρους απόλυτης καθαρότητας και αξιοκρατίας.
Οι πολίτες δεν αναζητούν επικοινωνιακά τεχνάσματα ούτε υπεκφυγές.
Απαιτούν να γνωρίζουν πού πάνε τα χρήματά τους και ποιοι ωφελούνται από τις αποφάσεις της διοίκησης.
Ο κ. Τοψίδης οφείλει να αντιληφθεί ότι η θέση του Περιφερειάρχη συνεπάγεται συνεχή έκθεση στο φως.
Όσο επιμένει να οχυρώνεται πίσω από την αφωνία του, τόσο ενισχύει την εντύπωση ότι οι αποκαλύψεις είναι ακριβείς και οι απαντήσεις ανύπαρκτες.
Στη δημοκρατία, ο έλεγχος είναι συνεχής και η σιωπή, όταν τα στοιχεία μιλούν, καταλήγει να λειτουργεί ως η πιο ηχηρή ομολογία.